Minęło 10 lat odkąd pierwszy raz zawitaliśmy w góry na rowerach MTB, był rok 2000 - "Młode Harty", sztywne biki i 2 tygodnie jazdy po terenie!!! Chcąc nawiązać do pierwszego, historycznego już wypadu z 2000 roku wymyśliłem 4 dniówkę po Beskidzie Żywieckim i Śląskim - miały być przede wszystkim jajca czyli fajny teren, super pogoda, dobre humory i przygody - było wszystko! Byłem także autorem tzw. próbnego pakowania, tydzień przed wyjazdem po testach moje zalecenie brzmiało - nie więcej niż 5kg na plecy bo będziemy mieli wory do targania! Życie pokazało że się nie myliłem!!!

Ten wypad różnił się diametralnie od wszystkich wcześniejszych. Po raz pierwszy od 2000r. Oprócz rowerów zabraliśmy także w góry nasze żony (kolega Piotr - pseudo Maślana - pojechał jako świeżo upieczony żonkoś). Jako że mam 3 lata stażu na karku w pożyciu małżeńskim służyłem mu radą w podróży poślubnej!!! Lekko nie było i to nie tylko na szlaku. Ale po kolei...

...to chyba najlepsze określenie dla tego kawałka naszych Karpat. Góry są tu niższe, a doliny szersze niż choćby w sąsiednich Bieszczadach czy Beskidzie Sądeckim. Ale to wcale nie znaczy, że jest mniej ciekawie i przygodowo. Właściwie wystarczy zerknąć na mapę, żeby natychmiast okryć w Beskidzie Niskim kilka fantastycznych tras. Ten kawałek Polski to wymarzone miejsce na rower. W Beskidzie Niskim warto się nawet czasem zgubić, żeby znaleĄć nową fajną ścieżkę.

W tym roku o błądzeniu nie mogło być mowy! Byliśmy bowiem wyposażeni w nawigację. Niestety w ostatni dzień wyprawy nasz ukochany sej nie chciał odpalić. Była niedziela wieczór, a my u proboszcza, tkwiliśmy po same uszy kombinując jak zmusić wóz do odpalenia!

Jak to sobie obiecaliśmy w zeszłym roku - chcemy jeszcze raz zmierzyć się z niepokonaną trasą, która załatwiła na cacy mi rower. Zanim jednak znaleĄliśmy się w Komańczy, czekała nas prawie 500km podróż. Sej jednak dał radę i o 9 rano mogliśmy się już cieszyć górskimi widokami, które wyłaniały się zza okna samochodu.

Komańcza i... urwany hak. Tego nikt z nas się nie spodziewał!!! Zdążyliśmy pokonać delikatny podjazd asfaltem i wjechać na szlak. Droga robiła się coraz bardziej nieprzyjemna. Mnóstwo patyków i liści zaczynało wkręcać się nam co jakiś czas w koła. Nagle poczułem niepokojący trzask i odruchowo przestałem pedałować.

Pierwszy dzień w Górach Stołowych i Sowich był najtrudniejszy. Najpierw okazało się, że po nocnym czekaniu na dworcu we Wrocławiu do 4 rano wsiedliśmy w zły pociąg i wyprawę musimy zacząć od końca. PóĄniej niewyspanie, dreszcze i brak noclegu osłabiło nas to tego stopnia, że chcieliśmy położyć się na trawie, przykryć bikami i zasnąć...

W sierpniowe, niedzielnie przedpołudnie, oddając się niedzielnej modlitwie, niejaki Konieczko wpadł na szatański plan: pakujemy się w najbliższy pociąg i jedziemy do Zakopca! Ponieważ tegoroczna powódĄ pokrzyżowała nam szyki z Bieszczadami (Przemek, nasz kumpel, bardzo o to zabiegał by nie jechać) postanowiliśmy ruszyć w Tatry.

Rok 2000 - wtedy wszystko się zaczęło na poważnie, pierwszy prawdziwy wypad w góry w doborowym towarzystwie na prawdziwym góralu! Pierwsza wyprawa i zarazem jak dotąd najdłuższa bo trwała prawie 2 tygodnie, no i skład 4 osobowy - już nigdy potem nie udało się nam tego powtórzyć.